recensie SLAPEN

SLAPEN door Lisah maakt Roezemoes

gezien 9 aug 2015 op Theaterfestival Boulevard
door Wendy Lubberding | originele post

dans/interdisciplinair

De voorstelling SLAPEN, te zien op Theaterfestival Boulevard, volgt de eigen logica van het dromen en schept in een associatieve opeenvolging van beelden en een rake soundtrack een geloofwaardige droomwereld. Een groots nieuw zicht op het onderwerp biedt deze jonge maker hier niet, maar haar voorstelling vangt een lange nacht in een lichamelijke, intuïtieve cyclus met een prachtig slot.

Met het winnen van de BLVRD PITCH begon Lisah Baert in 2013 aan een meerjarig talentontwikkelingstraject en heeft nu met SLAPEN, het derde deel van een vierluik, een interdisciplinaire performance gemaakt met een zekere poëtische kracht. Na een korte inleiding door een jonge dromer, een meisje dat vertelt hoe een droom in feite kan worden gezien als een brief aan jezelf, volgt een slaapliedje. Dan valt de nacht en belandt de slaper, vertolkt door Suzanne Bakker, in haar droomwerkelijkheid. Tot zover de rationele opbouw. Vanaf dan weeft de slaper een bont tapijt aan nachtelijke ervaringen dat herkenning oproept bij iedereen die weleens een droom heeft onthouden. Ineens blijkt ze gaandeweg een gesprek een onbegrijpelijke taal te kunnen verstaan èn te spreken. Ze krijgt zomaar een prachtige baby maar laat het kind uit haar armen vallen. Ze is Marilyn Monroe en vertelt met die slaapkamerstem hoe ze altijd gewoon graag een goeie actrice heeft willen zijn. Ze had iemand zullen bellen, blijkt zonder broek rond te lopen, en laat zich blijmoedig in een glazen kast opsluiten.

Het fysieke spel van de subtiel clowneske Suzanne Bakker grijpt mooi in de bewegingstaal van de twee dansers, Miroslav Kochanek en Lili Kok. De eerste vaak bedachtzaam en sterk, vogelachtig rondstappend met priemende ogen en een pezig lichaam, de tweede licht en meisjesachtig, bijna fladderend als een fee uit een droom met haar lichte huid en rode krullen. Beiden stappen regelmatig speels in en uit die typering: nu eens zijn ze medestanders, stoeiende vriendjes, zorgzame ouders van de slaper; dan weer vormen ze een onbekende dreiging (Kochanek als onverstaanbare spreker) of een komische verschijning (Kok als Franstalig bokje). De opstelling in een cirkel benadrukt het cyclische van de nacht en geeft ook veel van de bewegingen een serpentine-achtige vorm, al kruipen, klimmen en klauteren de drie performers uit alle kanten tussen en onder de tribune vandaan.

Dankzij een mooi gedoseerd en in elkaar overvloeiend geluidsdecor van de hand van Mathijs Leeuwis beweegt de voorstelling mee met de droomcyclus. Zo komt het tikken van de wekker soms omfloerst vanuit de muziek opzetten: de slaper is half wakker en mompelt: “Ik zou dit eigenlijk even moeten opschrijven…”. Tegen het letterlijk spetterende einde – alles te verklappen zou zonde zijn, maar dit beeld blijft je bij – volgt de soundtrack het ritme van de rustige ademhaling in een diepe slaap. Het dromen is voorbij na een lange, warme nacht.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s